Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Wiersze Baczyńskiego - interpretacja

Geneza i cechy charakterystyczne poezji Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Krzysztof Kamil Baczyński urodził się 22 stycznia 1921 roku w Warszawie, zginął 4 sierpnia 1944 w Powstaniu warszawskim.  Jest  przedstawicielem pokolenia Kolumbów – młodych narodzonych w w latach 1919 – 1922, którzy pełnoletniość osiągnęli w chwili wybuchu wojny. Doświadczenie wojny i okupacji stało się ich głównym przeżyciem pokoleniowym, rozstrzygającym o całym losie.

Należał do pokolenia, którego młodzież musiała szybko dorosnąć i dojrzeć, z powodu wybuchu II wojny światowej. Baczyński brał udział w tajnych kompletach na Uniwersytecie Warszawskim, ale porzucił studia, by zdobyć przeszkolenie bojowe w tajnej podchorążówce. Baczyński tworzył pod wpływem bieżących wydarzeń, ale jego utwory nie są pozbawione artystycznych środków wyrazu. Mimo że opisywał piękno w czasach, gdy nie istniało ono w otaczającym świecie, potrafił przywrócić je swoją poezją. Przed wybuchem wojny  Baczyński doświadczył miłości, jego młoda żona Barbara również zginęła w powstaniu. Uczucie do żony Baczyński utrwalił w erotykach.

Baczyński jest przedstawicielem pokolenia katastrofistów, poetów, na oczach
Zobacz całość tekstu
Deszcze- interpretacja Utwór jest rozmową poety z samym sobą. Podmiot liryczny czuje się osamotniony pośród strug padającego deszczu. Czeka na odmianę losu, ale przewiduje, że padający deszcz wszystko zniszczy.


Ilustrowana jest tu apokalipsa spełniona – wojna. Wojna która, jak przewiduje podmiot liryczny odbierze mu bliskich i jego świat. Podmiot przewiduje „Zostanę sam. Ja sam i ciemność”.


W utworze przestrzeń się rozpływa, zamazuje, łączy dzięki mnogości dynamicznych czasowników ( przejdą, zetną, omyje, pokryje). Zacierają się granice świata – obrazuje to katastrofę. Świadczy o  niej
Zobacz całość tekstu
Elegia o chłopcu polskim- interpretacja Podmiotem lirycznym utworu jest matka, która zwraca się do swojego syna, żołnierza. Zdrobnienie w apostrofie do syna  nadaje matczynej opowieści odpowiedniego charakteru, sprawia  że jest pełna miłości, troski.

Matka mówi o tym, jaki świat pokazuje jej synowi wojna. Pojawia się słownictwo związane z obrazami i grozą wojny – krew, pożoga, wisielcy. Rzeczowniki te zostają zestawione na zasadzie kontrastu z czasownikami kojarzącymi się z sielankowymi chwilami wzrastania i nauki pod okiem
Zobacz całość tekstu
Biała magia- interpretacja Utwór to erotyk. Podmiotem lirycznym jest sam poeta. Obserwuje swoją żonę, gdy czesze włosy przed lustrem. W onirycznym  opisie poeta porównuje ciało żony do gwiazd i księżyca. Opisuje ukochaną używając jasnych barw  i słownictwa kojarzącego się ze światłością – iskry, biały pył.  Mnogość dynamicznych  czasowników  (nalewa, zapełnia,
Zobacz całość tekstu